Grutte Jonge: Kleinkunst, kitsch en kolder
Door Josine Barthel

Theun Plantinga, afgestudeerde theaterdocent uit het Friese Veenwouden, heeft al in verschillende producties gestaan, waaronder De kleine kapitein, De wonderlijke reis van Mijnheer Prikkebeen, Achtste groepers huilen niet en 101 Dalmatiërs. Met zijn soloprogramma Grutte Jonge is hij begonnen in het noorden van Nederland en nu reist hij de rest van het land door. De voorstelling heeft in sterke mate betrekking op zijn Friese achtergrond en staat in het teken van zijn tienjarig theaterjubileum.

De wijze waarop Plantinga zijn solo begint is leuk bedacht. Als journalist van een Fries dorpskrantje komt hij vanuit de zaal op en zoekt hij zijn zitplaats op de voorste rij. Daar is voor hem, als journalist, een stoel gereserveerd, maar deze blijkt bezet te zijn. Er ontstaat een gesprek tussen de meneer die de stoel bezet houdt. Dit pakt leuk uit, en zorgt voor de eerste lachers.

Plantinga laat in zijn jubileum voorstelling enkele sketches zien en nummers horen. Er komen personages aan bod die onder andere iets over Theuns jeugd te zeggen hebben, allen gespeeld door Plantinga zelf. De sterke opening belooft wat voor het vervolg. Die hoge verwachting wordt tijdens de rest van de voorstelling helaas niet waargemaakt. De relatie met het publiek is op een bepaald punt wat ongemakkelijk. De vragen en opdrachten aan enkele mensen uit het publiek passen niet in het geheel. De voorstelling heeft deze interactie met het publiek eigenlijk niet nodig. Als Plantinga een rustig Fries nummer zingt, pakt hij weer even zijn moment. Jammer dat de tekst voor niet-Friesen moeilijk tot niet te volgen is, maar hij zingt het mooi.

Grutte Jonge is nog t/m 9 juni 2012 in verschillende kleine theaters in Nederland te zien. Meer informatie is te vinden op www.theunplantinga.nl of www.vetheater.nl.

Foto: Joey Buddenberg