Veel mooie dingen, maar weinig diepgang in het bos van Sherwood
Door Liselot Van Heirweghe

Elf jaar geleden zagen we Robin Hood al eens, een van de familiemusicals van Studio 100 die de bekende legende weer tot leven bracht. Nu staat de musical er weer en werden ons een gedreven (op een paar enkelingen na) nieuwe cast, een spectaculair decor en prachtige kostuums beloofd. Die belofte zijn Hans Bourlon en Gert Verhulst zeker nagekomen, al mochten ze nog iets meer aandacht besteed hebben aan het verhaal en de teksten.

In 1105 is koning Richard Leeuwenhart op kruistocht en heerst zijn broer Jan als een tiran over het land. Samen met de sheriff van Nottingham eist hij onmenselijk hoge belastingen van het honderlijdende volk. Wie niet gehoorzaamt, sterft aan de galg of verdwijnt in de donkere kerkers van het kasteel. Maar gelukkig is er Robin Hood nog! Zijn doel is om, samen met zijn mannen, de bezittingen van zijn dorpsgenoten terug te stelen uit het kasteel. Tot hij daar Lady Marianne ontmoet en zijn gedachten ietwat afdwalen …

Als het gaat om de kostuums, het lichtspel en de decors dwalen onze gedachten in ieder geval niet af. De grote draaischijf op het podium wordt goed gebruikt en zorgt voor een paar leuke scènebeelden tijdens het slotnummer ‘Voor altijd’. De muziek en de arrangementen zijn erg goed; Robin Hood beschikt zeker over een van de beste partituren in de rij Studio 100 musicals. Twee kanjers van nummers kunnen dat getuigen: ‘Morgen’, een indrukwekkende pauzefinale, en het beklijvende ‘Ik ben Robin Hood’, ontzettend goed gezongen door de in een kerker gegooide Jelle Cleymans.

Die Jelle Cleymans zingt niet alleen goed, maar acteert ook goed. Alleen is het een beetje een raadsel waarom net hij de leider is van een bende mannen in het bos van Sherwood, allemaal een kop groter dan hem. Want daar gaan de scenaristen in de fout: het oudere publiek, dat toch wel geïnteresseerd is in de achtergrond van dit verhaal, blijft op hun honger zitten. We komen niet te weten waarom net deze jongeman in opstand kwam, of waarom hij gehoor en steun kreeg van een heleboel dorpsgenoten… Het zal de jonge kindjes in de zaal natuurlijk worst wezen, maar omdat een familiemusical niet alleen voor de allerkleinsten is, mocht er wel iets meer diepgang in zitten. Meer diepgang in de dialogen en in de humor zou ook welkom zijn. Met de gekke bekken van Walter Baele lachen lukt spontaan, maar niet iedereen vindt de typische Studio 100 verwijzingen (bijvoorbeeld Chris Cauwenberghs, nee, Broeder Tuck, nee, Kabouter Lui “Ik word daar zo moe van!” horen zeggen) hier op hun plaats. Pas op, zowel jong als oud zullen ongetwijfeld lachen tijdens de voorstelling. Maar het mocht allemaal wel wat verfijnder.

Door de soms wat langdradige en ‘goedkope’ dialogen tussendoor komen niet alle castleden volledig tot hun recht. Free Souffriau zingt als een nachtegaal, maar valt verder niet echt op? Hetzelfde geldt voor Koen Crucke. Peter Van De Velde is als Kleine Jan de boezemvriend van Robin Hood, maar dat komt niet echt naar voren. Dat hij normaal veel groter is dan zijn vriend valt hier ook niet echt op, aangezien Broeder Tuck, oftewel Chris Cauwenberghs, ook een boom van een man is. Walter Baele en Patrick Onzia mogen voor de komische noot zorgen en doen dat goed. Peter Thyssen moet dan weer de slechterik in zichzelf naar boven halen als de sheriff van Nottingham. “Lelijke schurk” riep een klein meisje uit de zaal hem luidkeels toe, het bewijs dat hij daar dus in slaagt. Een dikke pluim ook op de hoeden van de ensembleleden! Zij vullen het toneel te allen tijde, zingen goed en dansen een aantal leuke choreografieën. Ook de kleine Robin steelt tijdens het gelijknamige nummer eventjes terecht de show.

Robin Hood is zeker een van de betere Studio 100 musicals, met heel sterke muziek, prachtige decors en goede castleden die helaas niet volledig kunnen laten zien wat ze in hun mars hebben door wat te weinig aandacht aan het verhaal, de dialogen en de humor daarin. De mama’s en de papa’s en de musicalliefhebbers in de zaal zullen daardoor misschien een beetje teleurgesteld zijn. De kinderen in de zaal zullen echter met volle teugen genieten, en je kan nu eenmaal onmogelijk voor iedereen goed doen. Tenzij je Robin Hood bent, natuurlijk.

Robin Hood is nog tot en met zondag 15 april in Antwerpen te zien, daarna gaat de voorstelling een weekend naar Hasselt en Oostende. Meer informatie en tickets via www.robinhoodmusical.be.

Foto’s: Studio 100

3 reacties op “REVIEW: Robin Hood”