Choquerend, maar toch smullen
Door Karlien de Cock

“Het was beledigend, vernederend en choquerend. Ik heb ervan zitten smullen.”

Dit leest Max Bialystock in de krant na zijn opvoering van ‘Springtime for Hitler’. Bialystock (gespeeld door Koen Van Impe) is een van de producers uit de gelijknamige musical die donderdag in première ging in het Capitole in Gent. Blij is hij niet dit te lezen, want samen met zijn boekhouder (Jonas Van Geel) had hij een plan bedacht om de slechtste musical ooit op te voeren, die te laten floppen, en zo met het geld naar Rio te kunnen vluchten. Maar laat bovenstaand citaat nu net van toepassing zijn op de hele voorstelling, want De Producers is beledigend, choquerend en vernederend, maar tegelijkertijd kan je er ongelooflijk van zitten smullen.

Dit succesverhaal begint al in 1968, wanneer de komische film The Producers, geschreven en geregisseerd door de joodse Mel Brooks verschijnt. Dat hij van Joodse afkomst is, is wellicht het enige excuus dat kan tellen om het erg satirische Springtime for Hitler, de minimusical die wordt opgevoerd in de film, te rechtvaardigen. In 2001 werd deze film een Broadway-hype, nadat Brooks zelf 19 nieuwe songs componeerde en het verhaal een musicaljasje gaf. Stany Crets vervlaamste de show tot de versie die donderdag in première ging.

De Producers is onmogelijk onder één noemer te bevatten: de show is hilarisch én fout tegelijkertijd, kitscherig, maar ook in ware Broadway-stijl, de humor is zowel subtiel als over-the-top slapstick. Het sterke aan de show is dat je als toeschouwer inderdaad meegesleept wordt in de tweestrijd en je jezelf erop betrapt te zitten smullen van choquerende en taboedoorbrekende grappen. Kitscherige Duitse adelaars en hakenkruizen zijn op zich allesbehalve grappig, maar in De Producers werkt het.

De grootste revelatie van deze show is Jonas Van Geel, die de creatieve en hysterische boekhouder Leo Bloom speelt, die weliswaar niet zonder zijn blauwe dekentje kan, maar wel het masterplan ontwikkelt om rijk te worden. ‘Zotteke van Geel’ zoals Max Bialystock hem met een stevige dubbelzinnige knipoog noemt, wordt grandioos vertolkt door Jonas Van Geel, die in deze voorstelling met het nummer ‘Ach, was ik maar een producer’ ook echt bewijst te kunnen zingen. Ook Ann Van den Broeck verdient een speciale vermelding, die met de vertolking van de domme Zweedse blonde actrice Ulla (en dat is de korte versie van haar naam) zorgde voor de meest komische noot van de avond. Haar personage is alweer een parodie, op een hoop Zweedse clichés, maar het is vooral bijzonder indrukwekkend hoe Van den Broeck de hele avond lang een hilarisch en belachelijk Zweeds accent aanhoudt (seurry, een hileurisch en beleuchelijk acceunt dus). Twee andere vermeldenswaardige personages zijn enerzijds de Hitler-liefhebbende duivenmelker Franz Liebkind, meesterlijk gebracht door Jan Van Looveren, die de schrijver speelt van Springtime for Hitler en misschien wel de meest foute scène van de hele show heeft. Het geheel van zingende duiven, lederhosen en Hitler-grapjes is zo fout dat het er weer boenk op zit. Anderzijds is er ook nog Carmen Ghia, vertolkt door Jeremy Baker, die de übernicht neerzet die zal helpen de musical-in-de-musical te regisseren. Misschien is deze grap van de typische musical-homo al wat uitgemolken, maar Baker is wel enorm geestig en werkt op ieders lachspieren.

Leuk aan de show zijn ook de vele subtiele grapjes (bijvoorbeeld de twee homo’s die roepen als de politie binnenstormt: “Snel, kom, terug de kast in” ).de momenten waarop de acteurs even uit hun rol stappen en bevestigen dat ze in een musical zitten (“Ik zing omdat ik in een musical zit”), en de vele verwijzingen naar andere Broadway-shows, Vlaamse zangers, of andere klassiekers.

Jammer was dat de show redelijk in mineur eindigde. Koen Van Impe, die overigens ook van Max Bialystock weer hetzelfde typetje maakte dat hij altijd speelt: hyper en met veel overacting, slaagde er niet in het slotnummer tot een goed einde te brengen. De humor kwam niet over, het verhaal bleef in het ijle zweven en het publiek viel in slaap. Ook Gene Bervoets overtuigde niet echt als homoseksuele regisseur. Het is een raadsel waarom hij voor de rol van Roger Debris gecast werd. Als het was om nog een BV in een musical te krijgen, is dat erg jammer voor de mensen die deze rol overtuigender hadden kunnen neerzetten.

Maar los van deze punten van kritiek, blijft De Producers in het algemeen een erg verrassende productie, met nooit geziene Broadway-allures, slimme decorwissels en gigantisch kitscherige kostuums met pretzels, bratwursten en hakenkruizen erin verwerkt. Dit alles doorspekt met allerlei vormen van subtiele én slapstick humor, en een aantal zeer sterke vertolkingen. Haast je als je deze show nog wil zien, want hij speelt nog maar tot en met 4 maart in het Capitole in Gent. Laat je verrassen en laat je choqueren, je zult ervan smullen! Meer informatie via www.musichall.be.

Foto’s: Luk Monsaert

 

1 reactie op “REVIEW: Première De Producers”