Aparrrt!
Door Wendy de Noier

Nathalie van Gent was eerder te zien in musicals zoals Tarzan en High School Musical. Vanaf 8 februari vertolkt zij de rol van Rosa in de musical De boot en het meisje die vorig jaar al in het M-Lab te bewonderen was. Wij hadden met haar een kort gesprek over deze nieuwe uitdaging.

Je speelt Rosa in de musical De boot en het meisje. Kan je iets meer vertellen over de voorstelling en jou aandeel hierin?
De musical gaat over Iwan en Rosa die een onwaarschijnlijk goede vriendschap hebben. Ze zijn al zeven jaar beste vrienden, maatjes van elkaar. Je kent dat wel; arm om elkaar heen slaan, heel fysiek, misschien zelfs op elkaars schoot liggen. Vrouwen hebben vaak de neiging te geloven dat dat wel kan. Dat is ook de naïviteit van Rosa, want Iwan is natuurlijk stapelverliefd op haar. Misschien niet zo erg dat het er heel erg dik op ligt. Maar elke keer dat zij uitgaat met een andere jongen wordt hij jaloers. En langzamerhand begint het bij hem een beetje te dagen wat zij voor hem betekend. En wanneer hij dat dan aan haar wil gaan vertellen is de vraag: Is dat wel zo slim? Zet je je vriendschap op het spel? Kan dat überhaupt een vriendschappelijke relatie tussen een man en een vrouw?

Ben je zelf ooit al eens in een soortgelijke situatie terecht gekomen?
Nee, eigenlijk helemaal niet. Ik herken mezelf wel heel erg in Rosa. Ik kan dat ook hebben met mannen; heel amicaal zijn. Ik ben zelf heel erg fysiek aangelegd. Ik hou heel erg van mensen aanraken. Dat heeft Rosa ook en het is heel lastig als je dan een man tegenover je hebt staan die daar meer bij voelt. Dan zou je kunnen zeggen: “Wat gemeen dat zo’n vrouw dat doet”. Maar het is gewoon haar naïviteit dat ze denkt dat hun band puur uit vriendschap bestaat. Ik heb gelukkig zelf nog nooit die ervaring gehad. Maar ik leef in het verhaal zo ontzettend met Iwan mee. Elke keer dat wij de laatste scènes doen krijg ik gewoon een brok in mij keel van zijn verdriet. Het is zo zielig voor die jongen; dat hij al zijn kansen op een vrouw heeft ingezet en zij ziet hem niet eens staan. Het is niet eens een optie.

Vorig jaar stond de musical al eens in M-Lab. Heb je iets meegekregen van die versie?
Nee, die heb ik niet gezien. Ik heb de dvd ook bewust niet gezien, want dan ga je dat misschien nadoen. Ik ga er dus volledig blanco in. Ik heb Rosa helemaal zelf mogen creëren wat dat betreft. Ik denk dat het, van de verhalen die ik gehoord heb, wel een heel ander type Rosa is. Mijn Rosa is iets pittiger. Ik vind het vooral belangrijk dat degene die het geschreven heeft, Jonathan van het Reve, zijn verhaal daar in herkend.

Hoe is om met Frank Lammers te werken als regisseur?
Aparrrt(lacht).Het is een hele aparrrte man. Dit grapje zit namelijk ook in de show, dus vandaar dat ik het zo zeg. Je ziet het alleen al aan hoe hij hier staat op deze persdag; met zijn trainingsbroek aan en op zijn klompen. We mochten ons allemaal niet te druk maken over het woord ‘persdag’. Hij zegt dan: “Dat komt allemaal wel, dat zien we dan wel”. Daar moet ik zelf heel erg aan wennen, want ik heb musicals gedaan waar dat altijd heel strak geregeld is. Vaak ben je op zo’n dag langer bezig met je make-up dan met hetgeen wat je moet doen. Wij hebben nu gewoon de hele dag gerepeteerd tot een kwartier voor aanvang. Dat vind ik echt geweldig aan Frank; dat hij dat voorop zet. We zijn hier in een muziektheater laboratorium en het wordt allemaal gecreëerd. We zijn allemaal bezig met het maken van iets moois. En dat haalt hij er echt wel uit. Hij neemt geen blad voor de mond. Hij is soms heel hard. Daar hou ik heel erg van. Ik kom zelf uit de hockeywereld waar ik altijd mannelijke coaches gehad heb die mij enorm konden drillen op het veld. En dat kan Frank ook.

Voorheen heb je vooral in grote musicals gespeeld zoals Tarzan en High School Musical. Hoe is het voor je om nu in zo’n kleine productie te staan?
Ik vind het heel intiem. Ik heb ook alleen maar mannen om mee heen. Dat is dus ook al heel anders; geen gekibbel van vrouwen en ruzie om kleedkamers(lacht). Normaal ben ik heel erg van het zingen en ik zing nu maar een lied. Het is echt een spelrol. Dus wat dat betreft is het voor mij echt een uitdaging. En dat is het ook om nu eens in wat kleinere, intiemere theaters te spelen en dat uit te proberen.

Het is ook je eerste kennismaking met het M-Lab. Hoe bevalt de sfeer hier?
Ja, heel goed. Je komt hier en de thee staat klaar, heerlijk samen lunchen. Het voelt heel veilig en vertrouwd. Ook de sfeer tijdens het werken; je voelt je veilig om dingen uit te proberen.

Waarom moet iedereen volgens jou naar De boot en het meisje komen kijken?
Omdat het iets anders is. Vorig jaar was het enorm succes en dat was het natuurlijk niet voor niets. Het is gewoon een geweldig verhaal. Toen wij de eerste tekstlezing hadden dacht ik al: “Wow!” Ik kreeg echt een rilling over mijn lijf. Prachtig geschreven en heel puur. Zonder vliegende apen weliswaar, maar des te interessanter.
.