Die jurk is een onding!
Door Liselot Van Heirweghe

Chantal Janzen is een duizendpoot: ze bracht al liedjes uit, acteerde in verschillende films en op televisie, is presentatrice en was te zien in talrijke musicals. Momenteel speelt ze de felbegeerde rol van Glinda in de musical Wicked in het AFAS Circustheater in Scheveningen. Wij stelden haar na afloop van een voorstelling een paar vraagjes in verband met die rol.

Wanneer heb je voor het eerst van Wicked gehoord?
Zes jaar geleden zong een collega van mij ‘Popular’ en toen zei diegene “Is dat niks voor jou?” Ik dacht toen “Neeee!” en dan heb ik er eigenlijk nooit meer naar gevraagd. Maar toen hoorde ik dat het naar Nederland kwam en dat er audities zouden volgen. Opnieuw zei iemand dat ik auditie moest doen, maar ik dacht alleen maar “Nee, dat kan ik helemaal niet!” Toen adviseerde die persoon me om met zangles te kijken of ik dat bepaalde gebied niet kon aansporen. Toen heb ik letterlijk bij mij thuis in de kelder gezeten om te oefenen en op een gegeven moment kwam ik eruit. Niet na een uur natuurlijk, maar toch: het lukte.

En toen dacht je: laat ik toch maar auditie doen!
Ja, ik ging auditie doen en ik dacht “Ik zie het wel.” En als je het dan wordt, dat is echt bizar. Maar ik was zelf dus helemaal niet zo met Wicked bezig.

Maar is het dan nu ondertussen al een soort van droomrol geworden?
Ja, absoluut. Toen ik hoorde dat er audities waren, ben ik nog een keer gaan kijken in Londen. Dan dacht ik toch dat het wel heel jammer zou zijn mocht ik niet gekozen worden om de rol te spelen in Nederland. Maar dat weet je natuurlijk niet vooraf, ze moeten jou zien zitten. Die mensen hebben er helemaal geen boodschap aan wat je allemaal gedaan hebt om je voor te bereiden, je moet je gewoon bewijzen.

Je mag de bekende blauwe bubble dress aantrekken. Is het dan ook een droomrol omwille van de droomjurken?
Nee! Die jurk is een onding! Het is zo’n lomp ding en weegt 12 à 13 kilo … Ik kan natuurlijk ook niet meer naar het toilet, dus als je hem eenmaal aanhebt, dan ben je de sjaak (= de pineut), want dan kan je niets anders meer.

En dan moet je er nog mee de lucht in …
Ja, inderdaad. En ik heb hoogtevrees, dus zo geweldig is het allemaal niet.

Maar voor het publiek ziet het er wel heel mooi uit.
Ja, dat onding heeft dan toch nog een doel (lacht). Daar doen we het natuurlijk voor!

Als het de jurken niet zijn, wat maakt Wicked dan voor jou eigenlijk zo magisch?
Het rare is: als je het verhaal bekijkt, dan denk je dat het een sprookje is en dat het allemaal niet zo dichtbij komt. Maar als je even alle toeters en bellen en jurken en alle decor weghaalt, dan gaat het eigenlijk gewoon om een vriendschap tussen twee mensen die twee uitersten zijn. Ik vergelijk het dan ook altijd een beetje met nu: je moet oppassen met wat je iemand toewenst. Elphaba is namelijk helemaal niet slecht, maar die gaat zelf geloven dat ze slecht is omdat iedereen dat maar zegt. Tegenwoordig kan iedereen via social media maar alles over elkaar roepen. Daar moet je toch mee oppassen, want mensen kunnen daar wel van in een neerwaartse spiraal komen. Iets meer respect voor elkaar en iets meer begrip zou dus wel fijn zijn. Dat zit wel in de voorstelling en dat vind ik het magische aan Wicked: dat er naast alle toeters en bellen toch wel een boodschap in zit!
.