Een meisje met durf
Door Wendy de Noier

Anne van Opstal vertolkte vorig jaar de rol van Sarah in de musical Dans der Vampieren. Later was zij ook te zien als vertelster in Raad eens hoeveel ik van je hou.. en tijdens de optredens van Palm Parkies. Vanaf 16 december kan je haar gaan bewonderen in Fiddler on the Roof. Wij hadden hierover met haar een kort gesprek.

Je speelt Hodel in de musical Fiddler on the Roof. Kan je iets meer over haar vertellen?
Ze is de vierde dochter, dus de tweede oudste. Ze is romantisch, soms tegendraads. Ze is wel de dochter met de meeste durf om te breken met al die tradities. Er komt een radicaal in de familie en zij gaat daar onmiddellijk in mee. Ze is heel open, spontaan en ook wel gevoelig, denk ik.

Is er ook een beetje Anne terug te vinden in Hodel?
Ik kan mezelf er wel in herkennen. En dat vind ik ook wel belangrijk. Dat is ook makkelijker om te spelen. Je kan er zoveel mogelijk van jezelf in leggen zodat je je personage ook volledig kunt snappen.

Heb je iets specifieks gedaan om je voor te bereiden?
Ik heb de film natuurlijk bekeken. De Nederlandse versie heb ik ook gezien. Ik ken ook het Nederlandse meisje (Sophie Veldhuizen) dat Hodel heeft gespeeld. Ik heb het wel eens met haar over de nummers en dergelijke gehad. Maar de rol sprak voor mij toch wel een beetje voor zich. Het is allemaal heel logisch en wist al meteen hoe ik alles ging invullen. En Frank helpt natuurlijk op het moment zelf ook altijd mee.

De regie van Frank Van Laecke is heel sober gehouden. De aandacht is meer gefocust op het verhaal. Hoe is dat voor jullie?
Er zijn geen bombastische decors en dat vind ik ook wel fijn. Alles wordt ook letterlijk uit de vloer getrokken. Je staat heel naakt op de scene en dat vind ik heel interessant.

Hoe verlopen de repetities tot nu toe?
Goed! Het is een hele toffe groep. En dat vergemakkelijkt natuurlijk ook altijd de repetities. Iedereen is heel amicaal naar elkaar toe. Je kent iedereen goed en dat is heel fijn. Het is natuurlijk wel heel vermoeiend. Het zijn lange dagen; je moet jezelf van 10 tot 6 volledig geven. Als je dan thuis komt ben je toch blij dat daar een zetel staat(lacht).

Er staan een aantal grote namen in deze productie. Hoe is het om bijvoorbeeld met Lucas Van den Eynde te werken?
Tof! Al zijn die grote namen eigenlijk ook maar gewone mensen. Maar het blijft een eer om daar naast te staan. Al die ervaren mensen rondom u, terwijl je eigenlijk net komt kijken. Ik probeer er heel veel van te leren. Ik vraag hen ook vaak advies. Misschien zien zij bepaalde dingen beter of anders en kunnen zij mij wat tips geven.

Vrij snel na het afronden van je opleiding had je meteen een hoofdrol in Dans der Vampieren te pakken, terwijl veel van je collega’s een langer pad moeten afleggen. Opent het nu makkelijker deuren voor je nu dit op je cv staat?
Ja, door Dans der Vampieren heb ik eigenlijk wel veel kansen gekregen. Daardoor heeft Frank mij bezig gezien en vond hij het wel interessant om met mij te werken. Zo is ook Uitgezonderd Theater bij mij terecht gekomen voor Raad eens hoeveel ik van je hou.. en ook Palm Parkies. Je staat met zo’n rol in de spotlight. Wanneer je in het ensemble staat word je minder snel opgemerkt. Het zet je wel een beetje op de kaart. Je zit ineens in een ander bakje lijkt het wel, met als grote verschil dat ze vragen om auditie te komen in plaats van dat jij moet gaan zoeken.

Voor deze rol ben je rechtstreeks gevraagd;
Ja en dat is heel fijn. Het blijft hard werken natuurlijk. Het is een luxe om twee grote producties na elkaar te kunnen doen. Maar nu is het terug gewoon zoeken en audities doen, ogen en oren open houden.

Heb je al specifieke toekomstplannen?
Met Uitgezonderd Theater hebben we nog een aantal voorstellingen staan. Naast Raad eens .. ook de GVR, waarin ik iemand vervang. Ik ben ook een eigen stuk aan het maken. Dat zou in september moeten worden uitgevoerd. Althans als mijn planning klopt(lacht). Ik heb nog wat audities open staan, waar ik nog antwoord op verwacht. We zien het wel. Ik ben ook niet echt onzeker. Als je echt wil werken, dan is er altijd werk. En met een positieve instelling heb je volgens mij altijd wel een voordeel.

De première nadert. Voel je al wat zenuwen?
Nee, dat valt wel mee eigenlijk. Ik heb twee weken met een verkoudheid gezeten die niet over wilde gaan. Je stem doet het dan nog wel, maar het is wel lastig. Ik ben in ieder geval blij dat ik nu verkouden ben en niet over een week. Ik heb er gewoon heel veel zin in. Ik probeer elke dag iets dieper in de rol te kruipen om dan tegen de première hopelijk diep genoeg te zitten(lacht).

Waarom moet volgens jou iedereen naar Fiddler on the Roof komen kijken?
Omdat het, ook al is het dan van vroeger, een heel erg actuele voorstelling is; racisme tegenover de joden, het breken met tradities en een verhaal over hoe hecht een gezin kan zijn. Het is een heel mooi stuk qua boodschap. Niet alleen met grote namen, maar ook echt goede mensen. Iedereen zit zo perfect op zijn plaats.

Fiddler is natuurlijk een klassieker en die krijgen vaak de stempel oubollig op zich gedrukt.
Dat is het echt niet! Ik dacht het zelf ook eerst; de film gaat namelijk wat traag. Maar neem nu bijvoorbeeld het nummer ‘If I were rich man’ wat Lucas in de voorstelling brengt; als hij dat doet tijdens de repetities blijf je kijken en denk je: “Wow”. Het verveelt absoluut niet! Het verhaal gaat vlot door. Het is niet oubollig, want het is zo niet geregisseerd. Het is juist heel vernieuwend, puur en mooi. Althans dat vind ik zelf(lacht). Kom maar kijken en oordeel!
.