Gemengde gevoelens voor de vampieren…
Door Karlien de Cock

Tremendum et fascinans, ‘dat wat angst aanjaagt, fascineert’, is een eeuwenoud gezegde van de wijze Romeinse keizers. Laat dat nu net het thema zijn in de Vlaamse musical Dans der Vampieren. Vampieren zijn tegenwoordig ‘in’. Deze angstaanjagende bloeddorstige wezens vol passie en verleiding spreken al eeuwen tot de verbeelding. Na Stephenie Meyers recente Twilight-hype in boekhandels en bioscoopzalen, konden de vampieren ook in het theater niet langer wegblijven. Dus werd er een Vlaamse versie van de Duitstalige cultmusical Tanz der Vampire naar Antwerpen gebracht. Deze musical is gebaseerd op de film The Fearless Vampire Killers van Roman Polanski uit 1967, die een bewust komische horrorfilm was. Dezelfde grappige, griezelige en sprookjesachtige sfeer uit de film werd door regisseur Cornelius Baltus overgenomen in de musical.

Na Elisabeth, de musical en Notre Dame de Paris is de Vlaamse Dans der Vampieren het derde wapenfeit van de vzw Musical Van Vlaanderen, die subsidies kreeg voor deze productie. Geert Allaert koos dan ook voor Vlaamse topartiesten als Hans-Peter Janssens, Sébastien De Smet, Goele De Raedt en Lulu Aertgeerts, aangevuld met nieuw pas afgestudeerd talent. De muziek werd geschreven door Jim Steinman, de man achter Meatloaf en Bonnie Tyler en met de charismatische karakters van Roman Polanski en de scherpzinnige dialogen van Michael Kunze heeft deze musical alles in huis om een voorstelling neer te zetten van hoogstaande kwaliteit. Je zou voor minder met zeer hoge verwachtingen naar de Stadsschouwburg trekken. Toch bleven we op sommige vlakken wat op onze honger zitten.

Het verhaal gaat als volgt: Professor Ambronsius (Sébastien De Smet) trekt met zijn assistent Alfred (Niels Jacobs) naar Oost-Europa om het bestaan van vampieren te bewijzen. Ze komen terecht in een herberg in een klein dorpje waar ze kennis maken met de bloedmooie dochter Sarah (Anne Van Opstal), de dochter van de herbergier Chagal (Frank Hoelen). Alfred is meteen smoorverliefd op haar, maar Sarah wordt ook verleid door de charismatische Graaf von Krolock (Hans-Peter Janssens), die haar heeft uitgenodigd voor een bal in zijn kasteel. De verleidingsmanoeuvres van de graaf werken en Sarah glipt weg naar het kasteel. De professor en zijn assistent gaan haar achterna en worden vriendelijk ontvangen in het kasteel. Zullen ze erin slagen Sarah uit de klauwen van de graaf te bevrijden?

De eerste pluim voor deze musical gaat naar de muziek van Steinman. De dramatische, meeslepende rocknummers horen thuis bij de beste in het musicalgenre en nemen je helemaal mee in het verhaal. Jammer dat de muziek in deze ‘knallende’ stukken vaak de zang overstemde. Lag het aan het geluid in de Stadsschouwburg of aan de stemmen die wat aan kracht misten? Ik laat het in het midden, maar ik bleef met het gevoel zitten dat er meer uit sommige nummers te halen was.

Daarnaast was het grote minpunt van de musical de verstaanbaarheid. Niet alleen in de ensemblenummers, maar ook in sommige solonummers waren de teksten compleet onverstaanbaar, wat het inlevingsvermogen uiteraard niet ten goede kwam. Toch stonden sommige nummers er wél: het slotnummer ‘Zo dansen de vampieren vannacht’ was het hoogtepunt van de show en ook de grafscène ‘Eeuwigheid’, waarin de vampieren ontwaken uit hun graf in een spectaculaire choreografie was een van de sterkste scènes uit de voorstelling. Het blijft jammer dat een musical met de titel ‘Dans der Vampieren’ weinig van deze knappe en overtuigende dansscènes bevat.

Een tweede pluim gaat naar Sébastien De Smet, die als verstrooide professor, bijzonder sterk is, zowel vocaal als komisch. Hij is de ster van de voorstelling. Ook Goele De Raedt verdient een pluim voor haar vocaal sterke vertolking van de wulpse dienstmeid, Magda. De jonge talenten Anne Van Opstal en Niels Jacobs zetten een zeer verdienstelijke prestatie neer als Sarah en Alfred, maar misten hier en daar nog wat de kracht in hun stem om het publiek van zijn stoel te blazen. Hans-Peter Janssens is weliswaar perfect getypecast als Graaf von Krolock en heeft de charismatische uitstraling om een verleidelijke en tegelijk angstaanjagende vampier neer te zetten, maar zijn grote minpunt is zijn onverstaanbaarheid. Als toeschouwer moet je je te hard concentreren op zijn tekst om je te kunnen laten meeslepen door zijn verleiding, waardoor zijn rol te oppervlakkig blijft.

Een laatste eervolle vermelding gaat naar de verbluffende decors, kostuums en projecties in de voorstelling, die in het tweede deel weliswaar nog iets overweldigender zijn. Het moet wel gezegd dat de vele decorwissels het tempo uit de voorstelling halen, wanneer de acteurs op concertachtige wijze een nummer zingen op de voorgrond, terwijl achter het doek een decorwissel plaatsvindt.

Jammer dat de voorstelling soms wat kracht en overtuiging mist, waardoor je als kritische kijker hier en daar het gevoel krijgt dat er meer in zit. Maar laat er geen twijfel over bestaan, deze musical is top, vooral wat de muziek betreft. Alleen daarvoor zijn de vampieren al een bezoekje aan de Stadsschouwburg waard. Laat u dus vooral niet tegenhouden en ga genieten van de angstaanjagende fascinatie voor deze wezens.

Dans der Vampieren is nog tot en met 10 oktober in de Stadsschouwburg Antwerpen. Meer informatie en tickets www.musichall.be

Foto’s: Luc Monsaert

 

3 reacties op “REVIEW: Première Dans der Vampieren”