Otje, authentiek vermaak
Door Anna Stam

‘Otje, ik ben Otje, en mijn vader die heet Tos. We hebben geen papieren, daarom zijn we steeds de klos!’ Wie kent het bekende deuntje van de televisieserie niet? Otje, het kleine meisje, die samen met haar grote vader Tos, een eigenzinnige kok, in een ouderwets busje leeft. Tos heeft geen rooie cent en is steeds op zoek naar werk. Maar er is één probleem.. hij heeft geen papieren.

Na Puk van de Petteflet en Floddertje is het nu de beurt aan Otje. De muzikale familievoorstelling is net zoals haar voorgangers gebaseerd op het boek van Annie M.G. Schmidt met de tekeningen van Fiep Westendorp. Deze laatste zijn erg mooi verwerkt in de musical. Het decor (Niek Kortekaas) bestaat namelijk uit allemaal verrijdbare doeken waarop in stijl de locaties staan afgebeeld. En wie goed oplet, ziet dat zelfs de kleine attributen zoals het kopje thee, de pen en de ziekenhuisspuit in deze stijl is gemaakt. Om het geheel compleet te maken is er ook nauwkeurig aandacht besteed aan de kostumering (Heleen Heintjes) inclusief pruiken (Nienke Algra). De van touw gemaakte pruiken ogen piekerig en passen goed bij de groffe decorstijl.

Trouw aan het boek en de illustraties lijkt het codewoord te zijn van de voorstelling, want ook de acteurs lijken sprekend op de personages in de tekeningversie. Kiki van Deursen speelt Otje. Van Deursen is met haar wipneusje en ondeugende ogen een typische Otje. Rik Hoogendoorn, welbekend uit Sesamstraat, geeft vorm aan de dikkige kok Tos. Met zijn fysieke gestalte en stemgeluid is ook Hoogenboom perfect in deze rol. Een opvallende, maar zeker goede keuze. Dit haalt de echtheid van de voorstelling naar boven. Natuurlijk maakt niet alleen dit aspect het personage; het spel is erg energiek (gelukkig niet té) en sluit op deze manier prima bij het geheel aan.

Daarnaast wordt er regelmatig gebruik gemaakt van poppen (Jan Maillard). Hoewel de muizen in het plaatje passen, worden ze niet altijd even goed bediend. Vaak zie je de arm van de acteur of is de focus iets te veel op de speler gericht dan op de pop. Dit is jammer en zorgt ervoor dat je soms even afgeleid bent. Een ander minpuntje is de zang. Vooral Van Deursen is ondanks haar warme geluid niet altijd even zuiver, met name in de hoogte. Gelukkig is het ensemble (Wouter Brouwers, Lieke van den Broek, Leonoor Koster en Thijs Steenkamp) erg sterk in de zang en is met name het terugkerende ‘Musopia’ een aangenaam nummer om naar te luisteren.

Otje is een musical met een goede lengte voor kinderen. Een uur waarin de spanningsboog goed hoog blijft. Maar ook de volwassenen blijven geboeid door grappen als “De muizen zijn naar Londen. Musicals kijken. Cats” en “Ik heb het een plekje gegeven. En nu moet ik verder..”. Bij elkaar lijkt de musical door de authenticiteit zo een opleving te zijn van het boek. De fantasie van de kinderen wordt werkelijkheid en is daarom een feest van herkenning. En hoewel de muziek anders is dan in de televisieserie, is het verhaal voor de ouderen vooral nostalgie en een kwestie van herinneringen ophalen. Dat is maar goed ook, want Otje is toch een kinderklassieker die niet vergeten mag worden.

Otje de Musical is nog tot 6 juni in verschillende Nederlandse theaters te zien. Meer informatie over Otje zelf kan je vinden op www.otje.net

Foto’s: Roy Soetekouw