Notre Dame de Paris in concert
Door Karlien de Cock

Dat de allereerste productie van Musical van Vlaanderen veel controverse zou veroorzaken bij musicalminnend Vlaanderen was al meteen duidelijk toen popartiesten Sandrine en Gene Thomas gecast werden als Esmeralda en Quasimodo. Vanavond was het hun beurt om te bewijzen dat zij de hoofdrollen waardig waren. Jammer genoeg zijn ze daar niet helemaal in geslaagd en moest deze musical het vooral hebben van zijn muziek en choreografie.

Het verhaal speelt zich af in de vuile straten van het 16^e-eeuwse Parijs. De beeldschone Esmeralda (Sandrine) trekt de aandacht van de gebochelde klokkenluider Quasimodo (Gene Thomas) en de broer van de aartsdiaken, Frollo (Wim Van den Driessche). Zelf  heeft ze echter vooral oog voor de soldaat Phoebus (Tim Driesen) en de charmante dichter, Gringoire (Dennis ten Vergert). Jaloezie drijft Frollo tot waanzin, wat leidt tot de moord op Phoebus en de ophanging van Esmeralda. Het hartverscheurende verhaal fascineert al sinds Victor Hugo in 1931 zijn Klokkenluider van de Notre Dame schreef, maar wie hoopt in deze musical een duidelijke vertelling van dit verhaal te krijgen, komt van een kale reis thuis. Zoals dat wel eens gebeurt in de klassieke Franse musicals is het verhaal ondergeschikt aan de muziek en choreografie en dat is zeker ook het geval bij deze Notre Dame de Paris. De nummers volgen elkaar op alsof het een concert is en het is aan de toeschouwer om het verhaal zelf in te vullen. De eerste vier nummers ben je nog mee, maar daarna word je het verhaal door de stroeve aaneenschakeling snel beu.

De choreografie van Martino Müller daarentegen is subliem. De acrobatische dansen doen je mond openvallen van verbazing. Een tweede pluim gaat naar de muziek van Riccardo Cocciante. Op een paar saaie trage nummers na neemt de muziek je mee en blijven de deuntjes nadien krachtig en meeslepend in je hoofd klinken. Daarnaast zetten ook een aantal acteurs een zeer bewonderenswaardige vertolking neer. Tim Driesen zet een sterke Phoebus neer, Dennis ten Vergert is een uitmuntende Gringoire en ook Clayton Peroti laat zich opmerken als Clopin, Esmeralda’s voogd. Bij de Vlamingen is het Wim Van den Driessche die de kroon spant. Hij is Frollo en met een dijk van een stem ook veruit de sterkste Vlaming op het podium. Opvallend toch dat in een eerste musical van een ‘nieuw’ Vlaams productiehuis vooral de Nederlandse stemmen opvallen en er maar één goede geschoolde Vlaamse musicalstem te horen is.

Sandrine is weliswaar perfect getypecast als Esmeralda, maar haar vertolking was zwak, zowel vocaal als qua acteerwerk. Ze heeft een mooie en warme stem, maar door haar minimale articulatie versta je weinig van wat ze zingt, wat aantoont dat een popliedje zingen nog iets anders is dan een musical kunnen dragen. Misschien waren het de zenuwen, maar daarnaast hoorde je, vooral in haar ‘Ave Maria’, een duidelijke bibber in de stem die ver voorbij het excuus van een vibrato ging. Gene Thomas raakt in het geheel niet en zijn hese stem leidt eerder af dan dat ze de aandacht trekt. Zijn vertolking van Quasimodo is dan ook onopvallend en snel vergeten.

Musical van Vlaanderen brengt dus met deze Notre Dame de Paris geen hoogvlieger als eerste productie. Wie houdt van acrobatische dans op meeslepende muziek, afgewisseld met af en toe een traag nummer met een cliché boodschap erin (Heb het leven lief) zal de zaal met een goed gevoel verlaten, maar wie een verhaal verwacht waarin je helemaal kunt opgaan, met hoofdrolspelers die je raken, zal hier niet zijn ding in vinden. Al bij al is deze Notre Dame de Paris mooi om naar te kijken, maar niet interessant genoeg om je volledig mee te nemen.

Notre Dame De Paris speelt nog tot 24 april 2010 in de Stadsschouwburg te Antwerpen. Meer informatie over deze voorstelling kan je vinden op www.musichall.be

Foto’s: Musical van Vlaanderen

 

1 reactie op “REVIEW: Première Notre Dame de Paris”