Het is minder dan een musical, meer dan een concert
Door Wendy de Noier

Wat gebeurt er als je de vele lagen van musical-songs krabt ? Wat gebeurt er als je naar de essentie gaat ? Weg met het decor, de fantastische kostuums, het 20-koppig orkest, het ensemble ! In The Musical Songbook rest ons enkel nog de naakte kern, die kwaliteit scheidt van schone schijn. Ann van den Broeck gebruikte deze kwaliteit als criterium voor haar uiteindelijke selectie uit honderden musicalnummers. Met haar voorliefde voor muziektheater tast ze de grenzen af van het genre musical. Dit raakt aan kleinkunst, jazz, cabaret en klassiek. Het resultaat is een persoonlijk songbook. Wij spraken met Ann over haar eerste solo uitstap.

Hoe is het concept The Musical Songbook ontstaan?
Toen ik naar de zangles ging, zei mijn zanglerares: “Jij zou eens een recital moeten doen, je hebt zoveel repertoire”. Ik dacht toen: “Dat is waar, ik heb nu tijd om eens zo’n concert te organiseren”. Dus vroeg ik aan Sam Verhoeven –die nu directeur is van het Fakkeltheater- of de zaal hier een paar keer vrij was. En een paar dagen later belde hij me op en vertelde me dat hij het eigenlijk wel een leuk idee vond om het te produceren met Judas TheaterProducties. Het was dus op een week tijd ineens veel groter geworden dan ik eigenlijk bedoeld had.

Wat jij voor ogen hebt als artiest, komt dat overeen met hetgeen Judas wil bereiken met hun producties?
Daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht (lacht). Maar ik voel me heel erg verwant met Judas. Vroeger had je het Ballet van Vlaanderen. Die waren zoals Linda Lepomme het altijd zei: de canvas van de musical, een tegengewicht voor de blockbusters. Die variatie in het musicallandschap vind ik wel belangrijk: niet dit of dat, maar dit en dat. Judas heeft die rol min of meer overgenomen. Zij het dan, dat ze toch nog niet de subsidie krijgen die ze verdienen. Maar dat zal nog wel komen, denk ik. Ze maken hele mooie dingen en in die zin voel ik mij dus zeker verbonden met hen. Sam bemoeit zich ook nergens mee. Eigenlijk weet hij zelf niet eens wat hij nu eigenlijk aan het produceren is(lacht). Dat is heel fijn, gewoon carte blanche krijgen. Weten dat ze op je vertrouwen, dat het allemaal in orde gaat komen en het resultaat het waard gaat zijn om onder de noemer Judas Theaterproducties te mogen staan. Normaal kan je daar alleen maar van dromen.

Een concert met musical hoogtepunten is al veel gedaan, wat maakt jullie Musical Songbook anders?
Mijn idee was om een waaier te laten horen van wat musical allemaal kan zijn. Omdat de meeste mensen de ‘Beauty and The Beasts’ van deze tijd kennen, valt dat voor hen samen met wat musical is. En weten ze voor de rest niet wat dat nóg is of kan zijn. Wij willen heel uiteenlopende musicalsongs brengen en die ook nog eens op een creatieve manier aanpakken. Ik wilde een voorstelling maken die musicalliefhebbers zou kunnen behagen door de keuze van de songs of omdat er soms een nieuw licht op wordt geworpen. Maar ook voor musicalleken of mensen die terughoudend zijn in hun mening over musical. Dat je die ook eens kan laten zien: dát is ook musical! En dat is heel boeiend. Omdat ik nieuwe arrangementen wou maken heb ik zonder twijfelen Pol Vanfleteren gevraagd. We kennen elkaar al zo lang dat we met een paar woorden weten wat we van elkaar willen. Wanneer ik zeg: “Die sfeer zoek ik!”, dan komt hij meteen met een idee hoe we dat kunnen weergeven. Dat is dus een hele plezante samenwerking en ik denk dat we dat ook zullen uitstralen.

Waarom heb je Stany Crets als regisseur gekozen?
Dat was geen evidente keuze, want wij kenden elkaar van haar of pluim. Hij zal ook wel zijn vooroordelen gehad hebben over mij: het ‘prinseske’ van de Stadsschouwburg. Maar hij heeft ondertussen ook al wel ontdekt dat er ‘een vijs los’ is, ‘nen hoek af’(lacht). Ik heb hem gevraagd, omdat hij -wanneer hij musicals regisseert- echt de grens gaat opzoeken. Net buiten de lijntjes kleuren van wat iedereen onder musical verstaat. Hij drukt er echt zijn eigen stempel op. En dat wilde ik heel graag: niet een gewoon musicalconcertje met de ‘highlights’, niet ‘bandje met zangereske’, maar iets theatraler. Die samenwerking is ook heel leerrijk voor mij en dat is goed: ik wil blijven evolueren.

Je kan je dus absoluut vinden in zijn aparte visie?
Zeker en vast. Ik hoopte al dat hij het op deze manier ging aanpakken, want daarom heb ik hem er ook bijgevraagd. Hij heeft ook zin om gewoon naar de basisemotie te gaan van een bepaalde song. Natuurlijk niet de standaard basisemotie, maar wat wij de basis vinden van dat nummer. We hopen dat er  bepaalde emoties net worden uitvergroot, doordat je niet moet opboksen tegen dat decor. Iets heel persoonlijks, verrassend, heel gevarieerd.

Er wordt dus niet groots uitgepakt ?
Het wordt echt een intieme voorstelling zonder de grote decors en kostuums. Een kleine, pure show met vier muzikanten. Maar ik hoop dat je na de show wel het gevoel gaat hebben dat het er twintig waren. Het wordt voor ons heel intensief. Er wordt ook wel wat geëxperimenteerd, geïmproviseerd. Dat kan lukken of mislukken, en dat mag ook: het moet niet te afgelikt zijn.

Kan je nu echt als ‘Ann’ op het podium staan?
Het zijn allemaal songs die ik als Ann Van den Broeck kan vertellen, waar ik niet voor in de huid moet kruipen in het personage die dat normaal zingt tegen een ander personage, want die zijn er niet. Je kan niet een hele musical oproepen in twee minuten. Het wordt allemaal heel persoonlijk: Ann die haar nummers brengt met alle emoties die daar bij horen. Het is minder dan een musical, meer dan een concert.

Je staat nu alleen op het podium, ga je de interactie met je tegenspelers missen?
Het is een gegeven hé. Het is echt heel spannend om voor de eerste keer een soloprogramma te brengen. Een heel avondvullend programma in het theater. Ik heb al vaker concerten gedaan, maar dit is toch nog anders. Het plezier gaat echt primeren. We gaan ons amuseren met de bende muzikanten en ik hoop dat het publiek dat ook gaat doen.

Hoe heb je je playlist samengesteld?
Ik ben gaan zoeken naar songs en op zich was dat heel leerrijk. Je denkt dat je het genre waar je mee bezig bent heel goed kent, maar je komt dan toch nog constant hele nieuwe dingen tegen en dat is heel plezant. We hebben songs gekozen die op zich kunnen staan, die overeind blijven door de melodie en tekst. Die hebben we helemaal uitgekleed en daar dan ons eigen ding mee gedaan. Het wordt daardoor heel persoonlijk. Toen ik al een aantal songs had opgeschreven die we gingen doen, dacht ik: “Ik ga eens kijken of ik niet teveel nummers van nu of teveel van vroeger heb”. Dus heb ik ze eens chronologisch opgeschreven. En het bleek dat ik voor elk decennium twee of drie nummers had. Het varieert dus echt van de jaren 30 tot nu. Een leuk toeval. Je komt  tijdens je zoektocht zoveel tegen. Ik moet zeggen dat ik heel veel songs graag wou zingen, die op de een of andere manier niet in dit concert paste, of die Stany afschuwelijk vond of Pol niet interessant. ‘Kill your darlings’ hé, maar dat is bij elke maker zo. Je hebt zoveel ideeën en toch moeten er dingen sneuvelen omdat het niet binnen je concept past. Oorspronkelijk ga je dus een voorstelling maken met het repertoire dat je hebt en vervolgens blijft er nog 5% over van wat je al kende en de rest zul je toch weer moeten instuderen. Dat heb ik heb mezelf dan weer aangedaan(lacht). Maar ik heb nu dus wel al repertoire voor de volgende vijf  Musical Songbooks!(lacht).

Wat voor nummers kunnen we verwachten, de klassiekers of ook enkele onbekende?
Er zitten hele bekende tussen, maar ook hele onbekende. Er zitten ook nummers tussen waarvan geen kat nog weet dat ze uit een musical komen. Er waren songs bij waarvan ik dat zelf al was vergeten. Het verrassingseffect gaan we dus ook uitspelen. Er zitten dus absoluut bekende tussen, maar je moet je niet verwachten aan een ‘highlights’ show. Dan is het eerder het tegenovergestelde, denk ik. Maar het gaat heel tof worden!

Zit er ook een nummer tussen waarvan je zei: “Dit moet er absoluut in!”?
Mmja, maar een titel zal je van mij niet horen (lacht)! In het algemeen zijn het echt uiteenlopende keuzes geweest, niet voor de hand liggend voor mij.

Heb je -voor je gevoel- voldoende voorbereidingstijd gehad?
Qua denken wel, maar in de praktijk… We hadden subsidie aangevraagd en dat hebben we jammer genoeg niet gekregen. Dat beperkt je al direct in repetitietijd. Je kan niet blijven verlangen dat mensen hier gratis komen repeteren. In die zin moet je dan weer toegevingen doen. Tot hiertoe zijn we altijd bezig geweest met de muziek. Deze week gaan we beginnen met alles theatraal uit te werken. Pol is nu alle arrangementen op punt aan het zetten, zodat de partituren perfect in orde zijn. Zodat wanneer we onze eerste orkestrepetitie doen, dat al allemaal duidelijk is en we daar dan direct creatief mee om kunnen gaan. Maar ik heb er vertrouwen in dat het echt heel vlot zal gaan. We gaan voor onszelf wel een paar try outs houden, want dat heb je wel nodig. Het is toch twee uur muziek dat je maakt. Het moet dus wel in je systeem zitten.

Er kan dus nog vanalles veranderen in aanloop naar de première?
Zeker. Als er iets niet werkt veranderen we dat. Voor hetzelfde geld zwieren we er in april nog een nummer uit en doen we een ander erbij. Zelfs de dag voor de première kan er nog vanalles veranderen. Die vrijheid heb je, want het is geen bestaand stuk en je hangt niet vast aan rechten. We kunnen echt alle kanten uit.

Spelen de zenuwen nu erger op, omdat het je eigen ‘kindje’ is, in tegenstelling tot bij andere voorstellingen?
Het is toch wel spannend, ja. Het is toch iets wat ik altijd zal blijven houden. Het is jouw ding,  jouw verantwoordelijkheid. Daar sta je dan. Je moet heel de avond boeiend blijven en dat ligt niet voor de hand. Ik hoop dat het gaat lukken. Maar ik weet zeker dat Pol en consorten mij daar echt bij gaan helpen. 

Bakelietjes was ook een eigen initiatief. Binnenkort starten jullie daar opnieuw mee. Zijn daar al concrete plannen voor?
Ja, we zijn nog altijd aan het spelen. Wij gaan binnenkort nog eens samen zitten om te brainstormen hoe we nu verder gaan. We gaan dus zeker niet stoppen. We denken al wel aan een nieuwe show, maar er zijn nog geen concrete plannen. 

Het gaat de goede kant op met de Vlaamse musical. Kriebelt het niet om terug in een grote productie te staan?
Zeker en vast, dat wil ik absoluut nog doen. Maar het is niet het enige waar ik mijn pijlen op richt. Dat heb ik altijd wel gehad, die nood aan verschillende dingen: grote en kleine, zware en zotte (lacht), met daarnaast wat tv. Veel variatie houdt mij levendig. Daar krijg je ook veel inspiratie van, vind ik. Maar ik wil zéker nog graag op die grote podia staan.

Tot slot: Waarom moeten de mensen naar The Musical Songbook komen kijken?
Het wordt gewoon een fantastische avond, met mooie muziek en super muzikanten. Een lach en een traan. Heel veel humor, ontroerende nummers. Het is echt een show voor iedereen. Ik wil leken en musicalliefhebbers behagen met deze voorstelling en ik hoop van harte dat dát gaat lukken. Ik ben er bijna zeker van maar dat mag je eigenlijk niet zeggen hé(lacht).

Foto’s: Wendy de Noier